Kom terug, reiziger

Arnout ter Haar

Ik heb een gat in mijn hart een deuk in mijn denken een breuk in mijn zijn.

Rouw komt en gaat in golven van gemis, verdriet, boosheid, pijn, vervreemding van jezelf en vervaging van herinneringen. Voor Arnout ter Haar begon het bij de ziekte en het overlijden van zijn echtgenoot. Waar het eindigt is niet te zeggen. Rouw kent geen grenzen in de tijd. Het is een proces van zoeken en vinden, laten gaan en gebruiken, proeven en verwerken. Ieder op zijn eigen wijze.

Acht jaar na het grote verlies van zijn geliefde begonnen ze te komen, de woorden en de beelden die recht doen aan wat Weyer voor Ter Haar betekende en zal blijven betekenen.

Kom terug, reiziger getuigt van groot persoonlijk leed maar is tevens uitnodiging tot troost en herkenning, tot samen delen.