Het valt

Willem Thies

De bundel Het valt is in liefde geschreven. Liefde voor de ander, voor het andere, het vreemde, de voormalige, de gestorvene. Voor de geliefde. Voor de dieren en hún goden en woonoorden. Voor het achtergrondkoor van dichters, dat meeklinkt, kleurt.

Het valt thematiseert de talloze relaties van de mens en zijn plaats in de constellatie. Relaties met de medemens, juist ook de zachtmoedige, kwetsbare medemens. Relaties met de dieren, de goden, de engelen.

De bundel thematiseert ook de liefde. Een liefde die bijna religieus beleefd en voorgesteld wordt, en die niet altíjd vanzelf gaat. En de liefde voor het kind.

Maar bovenal getuigt de bundel van een ongekende liefde voor de vormen die de poëzie kan aannemen: van uitgesproken lyriek en incantatie, en van beeldende en scenische gedichten, tot prozagedichten; van ‘gepaarde’ gedichten tot korte cycli; transcripties en geïnfiltreerde readymades; registraties en rectificaties (van wat is gezegd in eerdere gedichten); en voor hybride vormen, waarin de lyriek bijna onmerkbaar het zakelijke discours doordringt en kleurt, en andersom – vruchtbare sporen, vertakkingen, interferentie.

Het is, ten slotte, liefde die ten grondslag ligt aan consideratie en betrokkenheid. Zonder liefde is er geen engagement. Op vele manieren kan de verbinding worden verstoord: het ressentiment van militiemannen die opeens opduiken, de verbetenheid van een oorlog, de gedwongen scheiding van kalf en moeder.