Niet zonder geritsel

Piet Gerbrandy

Terwijl de wereld zoals we die dachten te kennen in hoog tempo desintegreert, kijkt de dichter met een mengeling van melancholie en ironie terug op evolutie en geschiedenis, om vast te stellen dat de idylle waarin mens en natuur samenvallen alleen nog in de verbeelding bewaarheid wordt. In deze sonnetten, als we ze zo mogen noemen, ritselen bladeren, duiken mysterieuze vrouwen op en dreigt het laagland onder water te lopen. De gedichten vinden een verfijnde zintuiglijke uitdrukking in de tekeningen van Anne van Herreweghen.